I cannot take this anymore. Ang sakit sakit na. Bakit ba ako nabuhay kung ganito lang naman ang mangyayari sakin? Sana pinutok na lang ako sa kumot.
"You're nothing but a d1sgrace in MY family! Bakit ka ba kasi nabuhay?! Sana pin@lagl@g na lang kita!" Sigaw ni Mommy.
I don't know what to say nor react. I'm used to this. Everytime na nag aaway sila ng asawa niya lumalayo na ako, why? Because ako na naman ang sisisihin ni Mommy. Ako na naman ang may kasalanan kung bakit sila nag aaway. Ako palagi. Ako ang may kasalanan kasi nabuhay ako.
I sighed. Tumalikod ako sa kanya at umalis sa sala.
"And where are you going, Juaquin? Sa barkada mo na naman ha?!" hakdog.
Di ko siya pinansin at nagpatuloy lang sa paglalakad. She doesn't care about me. Kahit may bumangga pa sakin ng isang libong tren, wala siyang pake. Gusto na nga niya akong mawala eh.
Bunga ako ng pagkakamali. I don't know who's my father basta ang alam ko may pamilya na rin ito. Wala naman akong pake. Kung wala silang pake sakin, mas wala akong pake sa kanila. Kasalanan ko ba kung bakit sila naging mapusok at nabuo ako? Kasalanan ko ba kung bakit nila ako naputok sa loob? Tss whatever.
"Hoy lalaki! Saan ka pupunta?"
Napataas ang isa kung kilay nang makita si Kanary na papunta sakin.
"Sa langit. Why? Sasama ka?" I said. Nanlaki naman ang mata niya. Tapos dinuro niya ako.
"H-hoy! Ang bata ko p-pa para sa ganyan!" Sigaw niya sakin. What? Pinagsasabi nito?
"Tss bahala ka nga" at tumalikod ako sa kanya.
Sigaw pa rin siya ng sigaw kung saan ako papunta but di ko na binigyan ng pansin. She doesn't care anyway.
"Mama thanks po! You're the best mama in the whole world talaga! I love you po!" tuwang tuwa na sabi ng bata. Ngumiti naman ang nanay niya.
"Mahal na Mahal din kita anak!" Sabay yakap niya sa anak. You can see the happiness in their eyes.
Di ko napansin na napatitig na ako sa kanila. Napailing ako at umalis na din don. Tss love huh?
What does it feel like?
Bumalik ako sa bahay kagabihan. And nasaksihan ko ang pamilya ni Mommy na masaya. Nagkakatuwaan sila.
Napatingin sila sakin lahat. Ano? Ganon ba ako kagwapo para tingnan niyo ng ganyan? Tss. Nagsimula na akong umakyat sa hagdan ng tawagin ako ni Mommy.
"Juaquin! Wala ka talaga respeto sa amin noh?"
Respeto? I sighed and look at them. "Good evening to all of you and have a goodnight!"
"Kuya! Hindi ka ba kakain? Sabay kana po sa amin!" Jayrah said. Ngumiti ako sa kanya at umiling. But she insisted. In the end sumabay ako sa dinner nila.
Tahimik kaming kumain. Aalis na sana ako kaso pinigilan ako ni Mommy. Naiwan kaming dalawa sa dining.
"Saan ka nanggaling? Ano na naman ang ginawa mo ha?"
"Sa park. Nagpahangin lang. Why?"
"Juaquin pwede bang umalis ka na?" She said. The heck? Pinigilan akong umalis kanina tapos paaalisin din? Baliw na ba siya?
I shrugged then I said "Okay" at tumalikod. But the words she added made me stop.
"Umalis ka na sa buhay namin. Umalis ka na sa buhay ko! I want you gone Juaquin! Habang nandidito ka naaalala ko ang ginawa ng ama mo sakin! Please!" mahinang sigaw niya.
Napayuko ako. Kumunot ang noo ko, ngumiti ako ng mapait. Gone huh?
"Don't worry mom. Hindi mo na ako makikita ulit. I promise." Mapait kong saad.
Umalis ako ng bahay ng gabing yun. Naglalakad ako ng tahimik. Ayokong mag isip. Bakit pa kasi ako nabuhay? Napatingin ako sa kalangitan, napakadilim. Tanging tunog lang ng mga sasakyan ang nagbibigay ingay sa paligid.
Kumidlat at kumulog sabay iyak ng kalangitan. Basang basa na ako habang naglalakad. Napayuko na lang ako.
"Umalis ka na sa buhay namin. Umalis ka na sa buhay ko! I want you gone Juaquin! Habang nandidito ka naaalala ko ang ginawa ng ama mo sakin! Please!"
Paulit ulit iyon na tumatak sa isipan ko. Ayoko na. Tama na. Tigil na.
"Umalis ka na sa buhay namin. Umalis ka na sa buhay ko! I want you gone Juaquin! Habang nandidito ka naaalala ko ang ginawa ng ama mo sakin! Please!"
Tumawid ako sa kalsada, walang pakialam sa mga sasakyan.
"Umalis ka na sa buhay namin. Umalis ka na sa buhay ko! I want you gone Juaquin! Habang nandidito ka naaalala ko ang ginawa ng ama mo sakin! Please!"
Napatigil ako. Tama na. Ayoko na.
"Umalis ka na sa buhay namin. Umalis ka na sa buhay ko! I want you gone Juaquin! Habang nandidito ka naaalala ko ang ginawa ng ama mo sakin! Please!"
S-stop!
"Beeppppppp-" malakas na busena ng truck na papunta sakin. Napalingon ako don. Ngumiti ako ng mapait.
Ginawa ko na ang promise ko sayo Mommy. Sana kuntento ka na. I am now gone.
•••••••
"JUAQUIN!" sigaw ng asawa ko ang bumungad sakin.
"Gumising kang peste ka!"
"What? Love?" Dahan dahan kong minulat ang mata at nakita ko nga ang napakaganda kong asawa. I smiled, "Morning love, where's my kiss? Hmm?" Paglalambing ko.
"Anong kiss? Ha? Ano etong story mo ha? Bakit ganito? Ang panget! Baguhin mo!" Reklamo ni Kanary, my wife. Hinampas pa niya ako ng kamay niya.
Ngumisi ako at bumangon. Niyakap ko siya at hinalikan sa noo.
"Don't mind it love. Di naman siya namatay diyan."
Nagpout siya at nagsalita. "Kung hindi pa ako dumating don eh baka wala ka na."
Ngumiti ako. "Hmmm that's why I'm thankful na dumating ka."
Hindi ako nabangga ng truck dahil naabutan ako ni Kanary doon at nailigtas. Because of her I'm still alive. She give me a thousand reasons to live my life. She's the one who help me to love my life and to continue my life. Not the way I wanted to be but the way God wanted me to be.
"Thank you for coming into my life love. I love you everyday Kanary."
Thank you for saving me everyday.